Je moet uw hemel verdienen.
19 september 2025 - Tokushima, Japan
Ik geef het toe,er zijn slechtere plaatsen in de wereld om s morgens te ontwaken.
maar na een dag of 10 stappen besef ik ,dit word geen "walk in the park".Als muurschildering ziet het er schattig uit
Maar de steile hellingen en tienduizende trappen
Met daarbij een uitzonderlijke vochtige warmte 30 c + maken dit echt wel zwaar.Ik vind het jammer maar moet van wat overgewicht af.Enkel het hoognodige kan nog mee.De rest geef ik in bewaring en pik terug op aan het einde😪
verder kom ik hier niks tekort.Als men overnacht in een guesthouse kan men vaak mee aanschuiven.Zoals bij Kim,die zo fier was op haar dochter die engelse les geeft en ook meteen werd opgebeld om dit aan mij te laten horen.
En de voldoening van weer een stempel in mijnen boek.
of de vreugde wanneer een bericht komt in onze familie whats app groep dat Bram en ons Stien de fiere ouders zijn geworden van een schattige dochter Mit.Een dikke proficiat vanuit Japan.
Ge ziet ,das hier ook ni van de poes. Maar geniet van uwen tijd ginder,tis begot ferm om zoiets te kunnen doen.
Petje af zalle!
Geniet ervan en denk eraan de moeilijkste
momenten vergeet men nooit.
De Ley
JAPANSE ENGELEN?
Nu met Kobo Daishi ben ik er dus op uitgetrokken, maar na enkele dagen en het bezoek aan een twintigtal tempels in de provincie Tokushima, merkte ik een verdacht geknars aan mijn achterwiel, gedurende een ganse dag. ‘s Anderendaags was ik pas enkele kilometers ver, toen plots het wiel volledig blokkeerde. Daar stond ik dus in panne, aan de rand van de grote baan, zonder te weten wat er gebeurd was. Een oude man aan de overkant stond er op te kijken en stak de baan over. Toen ik hem vroeg waar ergens een fietsenmaker te vinden was, zei hij dat de dichtbije zo’n vijf kilometer ver weg was, maar dat ik mijn fiets maar vanachter op zijn kamionetje moest laden, dan zou hij me erheen brengen. Dat was rond 8 uur. Hij heeft me achtereenvolgens naar 4 verschillende fietsenmakers gebracht, maar geen enkele die me kon helpen. De laatste verwees naar een garagist even verder, en die slaagde er in het wiel uiteen te halen en de volledig kapotte kogellagers te vervangen, maar om het andere kapotte stuk te vervangen moest ik in Tokio zijn, zei hij en daarom kon hij me niet helpen: ik moest maar verder rijden en gans de tijd door trappen, ook als het bergaf ging. Ik betaalde 2000 yen aan de garagist, maar toen ik de oude man ook wilde vergoeden, weigerde hij ook maar iets aan te nemen. Die eerste engel had een naam: Sakaguchi.
Druipend van het nat was ik in Kochi eerst mijn ticket gaan kopen voor de bus die vrijdagavond terug naar Nagoya. Daarna was ik, nog altijd in de druipende regen, een van de drie tempels aan het bezoeken op een heuvel van zo een honderd meter hoog, waar ik de fiets achterliet aan de hoofdingang. Toen kwam een mevrouw op me af met een regenscherm: “dat is voor u”, zei ze. “Maar ik ben al helemaal nat”, antwoordde ik. “Maar kan ik u niet helpen?”, vroeg ze in een mengeling van engels en Japans. Ik antwoordde dat ik al een hele tijd op zoek was naar een fietsenmaker die me uit de nood kon helpen. “Als het dat maar is”, zei ze, „als er hier in Kochi een fietsenmaker is die je kan helpen, gaan we die vinden“, en begon heen en weer te telefoneren.